Valt het jou ook op dat, sinds het werk weer begonnen is, je tijdsbeleving zo anders is dan in de vakantie? Toen was er geen agenda, geen deadlines, alles mocht en als het niet af kwam ging je morgen verder. Nu moet er weer van alles – en liefst ook nu. De druk is weer hoog!
Voor mij voelde het in de vakantie alsof ik zachtjes dreef in de tijd. Die was overal om mij heen. En nu probeer ik haar vast te houden en glipt ze door mijn vingers. Het gevolg is: haast. Een opgejaagd gevoel van gebrek aan tijd waardoor alles een grauwsluier dreigt te krijgen. En dat wil ik niet.
De laatste tijd denk ik bij dit soort dingen: met alles wat ik in mijn leven heb geleerd en geoefend moet ik hier toch een oplossing voor kunnen bedenken? Dus ik loop al een weekje of wat over dit fenomeen na te denken. En ik kwam tot een verrassende conclusie. Namelijk, dat het niet een kwestie is van timemanagement, overbodige taken schrappen enzovoort. Nee, ik vond het ei van Columbus ergens heel anders. Namelijk: in wat ik noem microstops.
Microstops? Hm, dat klinkt alsof je een flow de hele tijd onderbreekt. Maar dat bedoel ik niet. Als je in een echt fijne flow zit, dan is er niks mis met je tijdsbeleving. Maar als je in de ‘argh, de tijd glipt weg’-modus zit dan is er bepaald geen flow. En als ik dat merk, dan stop ik dus even.
In die stop ga ik dus niet op mijn telefoon kijken, zo’n soort pauze bedoel ik niet. Ik word even stil. Luister naar de geluiden om mij heen en maak mijn ogen en gezicht zacht (want jeetje, dat strakke masker van de haast: niet om aan te zien!). En dan check ik hoe het is met mijn nek. Is die strak? Kan het zachter? En hoe zit het met mijn hoofd, balanceert dat losjes op mijn atlas of zit het ergens tussen mijn schouders? En mijn rug? Is die krom als een garnaal, kan daar meer ruimte komen? Om te ademen?
Zo ga ik een tijdje door. Tot ik als het ware drijf in de stilte en ruimte. Tadaa! Vakantiegevoel weer even terug. Geen tijd voor deze shit? Ja, dat is natuurlijk een keuze. Mij kost het een minuut, meer niet. Probeer het eens!
foto: Carlos Torres
