Zo nu en dan gebeurt het dat een leerling tijdens de les in huilen uitbarst. Vaak zijn de sorry’s dan niet van de lucht, maar ik weet uit ervaring dat het meestal alleen maar goeds brengt. Huilen is ook een vorm van release.
Een tijdje geleden gebeurde het weer eens. En daarna had ik met die leerling een ontzettend inspirerend gesprek over zelfliefde. Deze leerling worstelde met het eeuwige moeten: ik moet dit, ik moet dat, ik moet voor anderen klaarstaan en dat is even overweldigend veel op dit moment, en dan MOET ik ook nog Alexander techniek oefenen en dat doe ik niet en dus vind ik mezelf stom. Ik herken dit zelf ook zo!
Er is veel over dat heilige moeten te zeggen. Dat wij, vooral vrouwen, zijn opgegroeid met het idee dat we er voor anderen moeten zijn, ook ten koste van onszelf, en dat we dan pas lief en goed zijn. Dat de maatschappij ons tot al dat moeten dwingt omdat er in ons kapitalistische systeem geen ruimte is voor gewoon effe onproductief niks doen. Maar waar ik het nu over wil hebben is: het houden van jezelf.
Houden van jezelf is in onze maatschappij een verdienmodel. Je doet het namelijk bij voorkeur door iets te kopen. Een lekker crèmepje, een geurkaars, een massage, een dagje spa: voor elke portemonnee is er wel een dosis ‘liefde’ te koop. Nou, in mijn eigen geval lig ik daarna wakker van het feit dat mijn bankrekening weer een stuk leger is. Dat helpt ook niet echt om van jezelf te houden.
Ik vraag me al jaren af: wat is dan echt van jezelf houden? Het is een belangrijk thema in mijn leven. Mezelf accepteren zoals ik ben. Zoals ik eruitzie. Zoals ik soms doe, als ik gestrest ben (niet aardig). Zoals ik altijd over mijn grenzen ga. Enzovoort. Ik dacht lang dat dat het was: je lelijkere kanten accepteren. Maar ik had toch niet het gevoel dat ik daardoor meer liefde voor mezelf ging voelen.
Maar sinds een tijdje begint het soms te lukken. Echte liefde voelen, voor mijzelf met alles erop en eraan. De relatie met mezelf echt aangaan en ook echt van mezelf genieten. Ik heb dit cadeau gekregen door een combinatie van Alexander techniek en Taotraining. Beide hebben met elkaar gemeen dat ze je helpen om op elk gewenst moment, binnen een paar seconden, terug in je lijf te komen. Even te voelen. En even ergens, iets, al is het maar klein, te laten verzachten. Je ogen. Je nek. Je buik, je adem.
Het mooie ervan is: dit kun je tijdens je dag doen. Tijdens het zorgen voor anderen, het drukke werk, het van hot naar her rennen. Er zijn altijd, de hele dag door, kleine momentjes die je kunt pakken en kunt vullen met die verzachting. En hoe vaker je het doet, hoe lekkerder het wordt. En dat, dat voelt als echt van jezelf houden.
