De afgelopen weken zijn intens geweest. Er was een deadline die tot nachtwerk leidde. Er moest een crowdfunding voorbereid worden. Een video die daartoe gefilmd en gemonteerd moest worden. En niet te vergeten een cello die consistent moet worden aangeraakt omdat ik weer een of ander belachelijk doel heb gesteld (een hele solosuite van Britten uit mijn hoofd leren voor het eind van de maand). I love my job, echt. Maar ik heb dus nu wel wéér griep. Zucht.
Op de bank met een dekentje, kwam die ene streamingsdienst me goed van pas. De binge van de dag: een nieuwe fantasy serie. Doe mij maar wat magie, dacht ik.
Een paar afleveringen later zit ik depressief en doodmoe voor me uit te staren en vraag ik me serieus af of ik niet nog zieker ben geworden de afgelopen uren. Halleluja wat een bloederig geweld. Ik ga niet eens zeggen welke serie het was want dit is niet de eerste keer dat ik afhaak. Ik ben heus niet tegen wat geweld in een film of serie, het is allemaal niet echt en een verhaallijn moet soms even door iets ergs momentum krijgen. Maar het lijkt wel alsof geweld en bloederig gedoe steeds vaker gewoon een doel op zich zijn. Als kijker word je gemanipuleerd natuurlijk. Zoveel slecht karma en je voelt: deze moet echt dood aan het eind.
Op het nieuws, een ander soort streamingsdienst, zie je tegenwoordig ook veel van dat soort types over het scherm krioelen, waarbij ik diezelfde reflex bij mezelf bemerk: deze moet gewoon zo snel mogelijk dood, kan iemand dat niet even regelen.
Hebben jullie dat ook? Dat oog om oog, tand om tand-denken. Dat iemand die iets ergs doet gewoon weg moet. *Grimmige stem* “This has to have consequences” – dat werk.
Waar is de onschuld op heden gebleven? Dat vraag ik me af. In de Tao gaat het daarover: je eigen onschuld hervinden, begrijpen en trainen. Misschien is dat aspect in het verleden wel heel belangrijk geweest voor taoïstische krijgers. Want als je in een strijd verwikkeld bent en het ene ledemaat na het andere afhakt terwijl je probeert te overleven, wordt alle grijs ofwel zwart, ofwel wit. You’re with us or you’re against us. Maar het einde van een oorlog is nooit zwart-wit. Als het stof is opgetrokken zijn er alleen nog slachtoffers. Stof tot nadenken in deze polariserende tijd.
Ik ga vandaag in elk geval een boek lezen en mooie muziek luisteren. En een Tao-meditatie doen over onschuld. Kijken of ik me daar wel beter van ga voelen.
Meer van mijn overpeinzingen lezen? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief.
